جناب سهراب میفرمایند:
چترها را باید بست
زیر باران باید رفت
فکر را،
خاطره را،
زیر باران باید بردبا همه مردم شهر، زیر باران باید رفت
┄┅•••✧؛❁؛✧•••┅┄
غُل و زنجیرهای تفکرها را باید باز کرد و از تعلقات فارغ شد
و چتر دفاع از تعصبات و باورهای غلط را کنار گذاشت.
از خیس شدن سر نباید هراسید؛ باید فکرها آب بخورد تا رشد و نمو کند و چه آبی بهتر از باران تازه؟!
زیر باران باید رفت، آن هم با مردم؛ باید «باهماندیشی» راه بیوفتد باید «مباحثهملی» کلید بخورد.
خدا کند که کسی حالتش چوما نشود
ز دام خال سیاهش کسی رها نشود
خدا کند که نیفتد کسی ز چشم نگار
به نزد یار چو ما پست و بی بها نشود
به حق رخت غلامی خدا کند که کسی
چو ما ز سفره ارباب خود جدا نشود
جواب ناله ی ما را نمی دهد دلبر
خدا کند که کسی تحبس الدعا نشود
به خانه ی دل ما پا نمی نهد دلبر
خدا کند که دلی خانه ی جفا نشود
شنیده ام که از این عبد یار خسته شده
خدا کند که به اخراج ما رضا نشود
مریض عشقم ما را طبیب لازم نیست
خدا کند که مریضیِ ما دوا نشود
کبوتر دل من جَلدِ بام خانه ی توست
خدا کند که دلی خانه ی جفا نشود
